The Mistakes That Make Us · Nederlands
Inleiding
De volledige inleiding van The Mistakes That Make Us: Cultivating a Culture of Learning and Innovation van Mark Graban, vertaald uit het Engelse origineel.

“Wat is uw favoriete fout?”
Toen ik die vraag aan 200 succesvolle mensen stelde, ontdekte ik dat de gasten van mijn podcast een bewonderenswaardige combinatie van zelfvertrouwen en bescheidenheid hebben. Ze deelden verhalen, overpeinzingen en lessen, waaronder:
- Het Congreslid dat zijn eerste voorverkiezing verloor, van zijn fout leerde en bij zijn tweede poging won
- De CEO wiens slimme overname zijn bedrijf letterlijk een naam gaf, maar het ook opzadelde met een verrassend grote schuldenlast die misschien een verkapte zegen was
- De gepensioneerde Japanse Toyota-manager die niet werd ontslagen na een fout die de lak van 100 auto’s verpestte, en de Amerikaanse leider die decennia later in Kentucky hetzelfde meemaakte
- De medewerker wiens loslippigheid leidde tot een pikant citaat in USA Today, maar die gelukkig werkte voor een Congreslid dat leren belangrijker vond dan straffen
- De distilleerder die 100 vaten dure whiskey te lang liet rijpen, maar werkte voor een oprichter die begreep dat er fouten gebeuren als je innoveert
- De haai wiens fout zijn bedrijf bijna voorgoed onder water zette . . .
Wacht, een haai? Dat is geen typfout. Ik leg het zo uit.
Waarom zouden mensen zulke fouten in het openbaar toegeven? Omdat ze begrijpen dat vriendelijk reageren op fouten kan leiden tot groei en vooruitgang. Ze vieren de vooruitgang en groei die uit fouten voortkomen wanneer we er constructief op reageren. Mijn podcast en dit boek zijn geen zelfmedelijden-feestje en geen schandpaal. Het zijn plekken om eraan te herinneren dat we allemaal fouten maken, en om het leren en de kwetsbaarheid te vieren die anderen een krachtig voorbeeld geven.
Als iemand een verhaal begint met “Ik ga me hier even kwetsbaar opstellen”, zetten we ons vaak schrap voor iets persoonlijks, zo niet gênants. Een fout op het werk toegeven voelt kwetsbaar, omdat het ons blootstelt aan het risico van professionele schade of verlies, zoals buitenspel gezet, gedegradeerd of ontslagen worden.
Gasten van My Favorite Mistake geven hun fouten toe en nemen er de verantwoordelijkheid voor, in plaats van anderen de schuld te geven van hun pech. En ze voelden zich veilig genoeg om dat te doen. Helaas voelen veel mensen zich gedwongen zichzelf te beschermen door over fouten te zwijgen.
Je uitspreken is geen kwestie van karakter of moed, het wordt bepaald door cultuur. Mensen voelen zich veilig om iets te delen wanneer hun leidinggevenden en collega’s hen met respect behandelen. In plaats van mensen te vragen moedig te zijn, moeten leiders omstandigheden scheppen waarin mensen zich veilig kunnen voelen.
De krachtigste vraag die je na een fout kunt stellen is: “Wat hebben we geleerd?” Mensen die weten dat hun werkplek constructief op fouten reageert, kunnen reflecteren, leren en verbeteren: voorkomen dat fouten zich herhalen, leren hoe ze fouten kunnen voorkomen die nog niet zijn gebeurd, en proactief elk aspect van het werk verbeteren voor betere resultaten.
Positief leren van fouten
Velen zeggen dat we het meest leren van onze fouten en mislukkingen, onder wie een geliefd groen personage uit een beroemde reeks sciencefiction-ruimteavonturenfilms, dat zei: “De grootste leermeester, mislukking is.” Een collega-auteur waarschuwde me dat ik een entertainmentbedrijf dat snel naar de rechter stapt tegen me in het harnas zou kunnen jagen als ik de naam van de filmreeks noemde. In het Engels rijmt die op, eh, Car Chores.
Praten over fouten lijkt misschien negatief, maar het helpt ons groeien en leidt tot meer succes. Daar ben ik positief over. Fouten kunnen iets positiefs worden, als we er op de juiste manier op reageren (vriendelijk) en de juiste aanpassingen doen (constructief).
Vaak zijn het de fouten die ons maken tot wie we zijn
The Mistakes That Make Us (“De fouten die ons maken”): een goede titel voor een boek. Maar misschien vergis ik me. Heb ik een fout gemaakt? De tijd zal het leren.
De fouten die ons laten leren, zijn om te koesteren.
De fouten die ons boos maken, zijn kansen om na te denken over hoe we vriendelijker kunnen zijn.
De fouten die ons ons handelen laten onderzoeken, helpen ons daarna te verbeteren.
De fouten die ons frustreren, omdat we ze al eerder hebben gemaakt, kunnen ons inspireren om eindelijk in actie te komen en te verbeteren.
De fouten die ons een klein probleem vroeg laten opmerken, helpen ons grote fouten en mogelijk catastrofale mislukkingen te voorkomen.
De fouten die ons in verlegenheid brengen, worden hopelijk gemaakt op een werkplek die kiest voor vriendelijkheid en leren in plaats van schuld en straf.
De fouten die ons laten lachen, fleuren onze dag op.
We mogen dankbaar zijn voor fouten.
Hoe het begon
Hoe is dit boek ontstaan? In mei 2020 stuurde een pr-medewerker me een e-mail met de tekst: “Ik schrijf u om u voor te stellen aan een van de oorspronkelijke ‘haaien’ uit het populaire tv-programma Shark Tank, de bedenker van de infomercial en pionier van de ‘As Seen on TV’-branche, Kevin Harrington, en zijn mentee, serieondernemer Mark Timm.”
De e-mail eindigde met: “Ik hoop dat u een interview met Kevin en Mark in uw programma wilt overwegen.” Wauw! Ja! Dat wilde ik. Maar Kevin en Mark, en hun boek over mentorschap, pasten niet goed bij het thema van de podcast die ik sinds 2006 presenteer: Lean Blog Interviews.
Ik ben al lang een student van “Lean Management”, gebaseerd op het beroemde Toyota Production System, en pas die methoden en denkwijzen toe in omgevingen als productie, de zorg en softwarebedrijven. Toyota cultiveert al lang een cultuur van het voorkomen van fouten en het leren ervan. In het boek leest u verhalen van Toyota-mensen die die cultuur levend hebben gehouden en hebben laten groeien. Toyota is niet perfect, maar er is veel om van te houden en van te leren.
In een van mijn eerdere boeken, Practicing Lean, deelden vijftien auteurs en ik fouten die we vroeg in onze loopbaan hadden gemaakt. Ik wilde ook af van mijn gewoonte om af en toe snerende blogposts te schrijven die mensen bekritiseerden die een fout hadden gemaakt, met de suggestie dat ze beter hadden moeten weten. Als auteurs van het boek wilden we anderen geruststellen (en onszelf eraan herinneren) dat we allemaal fouten maken wanneer we leren en nieuwe dingen doen. Ik denk graag dat ik mijn leven heb gebeterd. Misschien vergis ik me.
Een manier vinden om “ja” te zeggen
Gelukkig zei een stemmetje in mijn hoofd: “Zoek een manier om ja te zeggen.” Dus vroeg ik de pr-professionals wat ze vonden van mogelijke thema’s en titels voor een nieuwe zakelijke podcast. Daaronder was “My Favorite Mistake”, waarbij ik voorstelde dat gasten zouden vertellen over een fout die een geweldige leerkans bleek te zijn, een die ze destijds niet hadden verwacht.
Dit voorstellen was niet riskant. Als ik het niet had geprobeerd, had ik daar waarschijnlijk meer spijt van gehad. Ik wist een mogelijk gemiste kans om te zetten in een grote kans, en was blij verrast toen Kevin en Mark zeiden dat ze graag over fouten wilden praten! De podcast was geboren!
Maar één aflevering maakt nog geen podcast. Ik ging ervan uit dat ik andere succesvolle mensen kon vinden die zich in het openbaar wilden openstellen tegenover een willekeurige man en zijn podcastluisteraars. Ik ging ervan uit dat gasten boeiende verhalen te vertellen zouden hebben. Als gasten alleen nederige opschepfouten wilden delen, zoals “Ik heb te hard gewerkt en te veel succes gehad”, had ik de lancering van de podcast geschrapt.
Gelukkig bleken mijn aannames te kloppen. Ik vond gasten die niet alleen kwetsbare verhalen wilden delen, maar ook wilden vertellen wat ze hadden geleerd en hoe ze zich hadden aangepast, en hoe de pijn van hun fout door reflectie in de loop van de tijd was afgenomen. Daardoor konden we praten over hoe je iets positiefs maakt van je fouten, en hoe anderen dat ook hebben gedaan.
Ik heb tot nu toe meer dan 200 afleveringen uitgebracht, en er komen er meer. Ik ben het nog niet moe om naar favoriete fouten te vragen of te horen hoe mensen antwoorden.
Wat maakt een fout een favoriet?
Wat is een fout? Daarover gaat Hoofdstuk Een. Waarom besluit iemand dat een fout zijn of haar favoriet is? Mijn vraag aan gasten is bewust open, en het antwoord is volkomen subjectief. Een favoriete fout is niet per se dezelfde als iemands “grootste”. Vragen naar iemands ergste fouten kan spijt en verdriet oproepen.
Door deze gesprekken begreep ik beter wat “favoriete fout” betekent voor heel verschillende mensen. Een favoriet kan een of meer van de volgende zijn:
- Een fout die belangrijk genoeg is om je bij te blijven
- Een fout die een gelukkige kans of een nieuwe richting opleverde
- Een fout waarvan we hopen dat anderen die kunnen vermijden
- Een fout die tot leren leidde, inclusief de acties die nodig zijn om herhaling te voorkomen
Wie plantte het zaadje voor dit boek?
Nadat we hun aflevering hadden opgenomen, vroeg een van mijn eerste gasten me: “Ben je deze podcast begonnen omdat je een boek over fouten schrijft?” Mijn antwoord was een oprecht “nee”. Ik werd op dat moment gedreven door nieuwsgierigheid, leren en de kans om een aantal fantastische mensen te ontmoeten.
Na ongeveer honderd afleveringen, toen er patronen zichtbaar werden, besefte ik dat deze interviews een soort “veldonderzoek” waren. Die zaadjes begonnen te ontkiemen toen ik overwoog een boek over fouten te schrijven, maar ik weet niet meer welke gast ze heeft geplant! Destijds leek het niet belangrijk om precies te onthouden wie het had gevraagd. Als u dit leest en zich herinnert dat u mij die vraag stelde, laat het me dan alstublieft weten. Ik ben u zeer dankbaar, wie u ook bent.
De cultuur cultiveren: wat u te wachten staat
In dit boek leest u over bedrijven die een cultuur cultiveren van leren van fouten, waaronder wereldwijde producenten als Toyota, softwarebedrijven als KaiNexus en, misschien verrassend, twee kleine whiskeystokerijen. Het vermogen om van fouten te leren is geen technologie die alleen de grootste bedrijven zich kunnen veroorloven. Iedereen kan het cultiveren.
Na veel overwegen en discussiëren koos ik het woord “cultivating” (cultiveren) als begin van de ondertitel van het boek. Dat woord was een geschenk van mijn oude vriend Don Coon, een professioneel kunstenaar die de omslag van het boek heeft gemaakt. Ik gebruik het woord door het hele boek heen in plaats van alternatieven als “bouwen” of “creëren”. Voor mij klinkt “een cultuur bouwen” te mechanisch. Een cultuur “creëren” klinkt als een eenmalige gebeurtenis.
Ik vind niet dat ik groene vingers heb, maar we kunnen parallellen trekken tussen een tuin en onze cultuur. Het woord “cultuur” heeft wortels in het Latijn, cultus (“zorg”), en het Frans, colere (“de grond bewerken”).
Ten eerste moeten leiders hun voornemen uitspreken om de cultuur te gaan cultiveren. Bij het opstarten van een start-up kunnen we beslissen wat we planten en waar. Soms ontdekken we ook dat er een gezonde cultuur is opgekomen door de manier waarop mensen zich gedragen, en spreken we het voornemen uit om die cultuur bewust te laten groeien en bloeien.
De tweede stap is het analyseren en voorbereiden van de grond die het fundament van onze cultuur vormt. Welke figuurlijke stenen en onkruid moeten we opruimen? Maken sommige leiders de grond te zuur om er iets in te laten groeien? Zijn ze bereid en in staat om te veranderen, of moeten we bepaalde leiders vervangen om ervoor te zorgen dat onze tuin overleeft?
Ten derde planten leiders de zaadjes voor een cultuur van leren van fouten door het goede voorbeeld te geven, bijvoorbeeld door fouten eerst aan zichzelf en daarna aan anderen toe te geven. Naarmate medewerkers zich veilig genoeg voelen om dat voorbeeld te volgen, planten anderen meer zaadjes door hun eigen fouten toe te geven.
Ten slotte heeft een tuin voortdurend voeding, water, mest en zonlicht nodig. Onze cultuur wordt gevoed door wat we doen en hoe we handelen. Voeding en water staan voor leiders die vriendelijk en constructief op fouten reageren. Effectief problemen oplossen en procesverbetering zijn de mest die de groei versnelt. Het zonlicht van transparantie betekent dat fouten, geleerde lessen en verbeteringen worden gedeeld, omdat het veilig voelt om dat te doen.
Het eerste deel van het boek richt zich op acties die op individueel niveau beginnen: positief denken over fouten (Hoofdstuk Een), fouten toegeven (Hoofdstuk Twee) en vriendelijk zijn voor jezelf en anderen (Hoofdstuk Drie). Daarna kijken we naar methoden om fouten proactief te voorkomen (Hoofdstuk Vier) en tegelijk de hogere mate van psychologische veiligheid te cultiveren die medewerkers nodig hebben om zich veilig te voelen om zich uit te spreken (Hoofdstuk Vijf). Het laatste deel van het boek gaat over de noodzaak dat leiders constructief op fouten reageren en verschuiven van straffen naar verbeteren (Hoofdstuk Zes), de kans om ons in stappen naar succes te werken (Hoofdstuk Zeven) en enkele afsluitende voorbeelden en gedachten over het starten of voortzetten van onze inspanningen om te cultiveren (Hoofdstuk Acht).
Bedankt voor het lezen. Ik hoop dat u niet besluit dat het een fout was.
Lees het hele boek in het Nederlands
De Nederlandse editie is verkrijgbaar als e-book (PDF en EPUB) bij Leanpub en als Kindle-editie bij Amazon.
Wilt u deze ideeën naar uw organisatie brengen? Mark geeft keynotes en workshops voor organisaties wereldwijd, in het Engels. Vraag naar een keynote of workshop of neem contact op met Mark.
